Ministranci


„Ministranci, lektorzy, również spełniają prawdziwą funkcję liturgiczną. Niech więc wykonują swój urząd z tak szczerą pobożnością i dokładnością, jak to przystoi wzniosłej posłudze i odpowiada słusznym wymaganiom Ludu Bożego. Należy więc starannie wychować te osoby w duchu liturgii oraz przygotować do odpowiedniego i zgodnego z przepisami wykonywania przypadających każdemu czynności”. [Konstytucja o liturgii świętej - Sacrosanctum Concilium nr 29]

Pierwszymi sługami Jezusa Chrystusa byli apostołowie i wybrani uczniowie. On kazał im traktować polecone czynności jako służbę. W późniejszym czasie do wykonywania funkcji liturgicznych włączyli się także świeccy, którzy stanowili grupę ministrantów, dziś określaną nazwą „służba liturgiczna”.

Ministranckie funkcje w sprawowaniu świętej liturgii są hierarchicznie uporządkowane. Ma to swoje znaczenie wychowawcze. Każdy ze służących, choć wykonuje odmienne funkcje, uczestniczy w tych samych łaskach i dąży do wspólnego celu. Różnorodność posług, form, funkcji i ról jest do pewnego stopnia wyrazem Ciała Mistycznego Chrystusa, gdzie podział i rozmaitość zaangażowania służy dobru zgromadzenia liturgicznego.

Rodzaje stopni i posług ministranckich można przedstawić następująco:
1. szkoła podstawowa:
- kandydat na ministranta;
- ministrant (światła, księgi);
2. gimnazjum:
- ministrant ołtarza;
- ministrant Słowa Bożego (lektor)
3. szkoła średnia:
- starszy, honorowy lektor, ceremoniarz, animator;

Służba przy ołtarzu jest zachętą do składania świadectwa i czynienie dobra. Bez pozytywnego nastawienia do wykonywania posługi niemożliwe jest chętne i częste przychodzenie do kościoła. Obecność przy ołtarzu pomaga zabrać ze sobą cząstkę postawy „Chrystusa-Sługi”.